Azıcık isyankar biriyim galiba (Annem ben konuştukça isyankar olma kızım diyorsa?). Gerçi olsam ne, ateş olsa cürmü kadar yer yakar misali, kendi etrafımda dönüp duruyorum işte isyanımla.
O isyan da zaten anca ağzımda, bağırıp çağırıyorum öyle. Bazen havaya, bazen duvara.
Bazen de karşımda hangi talihsiz insan evladı varsa.
Ama nasıl isyan etmeyeyim?
Gördüklerim, duyduklarım, okuduklarım, yaşadıklarım. Bazen kafayı yemek gerçekten işten değil.
Sadece kendimle ilgili de değil tüm bunlar.
Tek ben değilim sonuçta haksızlığa uğrayan, rahatsızlık duyan; bundan her şeyden daha çok eminim.
Hemen yanı başımdaki biri mesela
Her gün aynı şeylere birlikte maruz kaldığımız arkadaşım
Aynı yolda birlikte yürüdüğümüz insan.
Ya da belki elimin uzanamayacağı, bir daha hiç görmeyeceğim biri
Benim varlığımdan haberi bile olmayan biri
Benim onun adına isyan ettiğimi aklının ucundan geçirmeyecek biri.
Olsun.
Yine de itirazım var bazı şeylere!
Hayat zannettiğimiz kadar zor, karmaşık ve en önemlisi uzun değil. İsyan ettirmeyin insanı. Akıllı olun.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder