Otuz

"Korkunç bir şey. Kendimi hem kendim için yaşayabilecek denli güçlü ve iç zenginliğine sahip hissediyorum, hem de değil bir davranışın, en ufak bir düşüncenin bile paralayabileceği kadar dayanıksız..." (Frida Kahlo)

Artık otuz yaşındayım.

Ve kendimi tam olarak bu şekilde hissediyorum.

(Zaanse Schans, Hollanda, Eylül 2015)

İçi geçmişliğim kuvvetle muhtemel doğuştan gelen bir şey; öyle deli dolu bir ergenlik, çılgın bir üniversite hayatı, yirmili yaşların tadını doyasıya çıkarmışlık gibi şeylerin sahibi hiç olmadım. Yaşıyoruz işte netice itibariyle.

İki üç sene evvel epeyce sarsan bir otuz yaş bunalımı da yaşadım; ki bana göre normal olan ama etrafımdakilerin ağır bulduğu her zamanki algılama ve sorgulamalarımdan daha da sert şekilde, bir anda gelip çullanan ve hatırı sayılır bir müddet üzerimden atamadığım o enteresan ruh ve zihin hallerinin adının otuz yaş bunalımı olduğunu, bu durumun otuz olmadan da yaşanabileceğini sonradan öğrendim.

Yirmi dokuz yaşımı da çok içselleştirerek yaşadım diyemem çünkü otuza kendimi hazırlamak için son bir senedir zaten otuz oldum diye geziyordum. Ama yine de öyle söylemek beni yeteri kadar hazırlamamış; matematik ve fizik kuralları tüm heybetiyle sahnedeki yerini alınca insanın gözleri dehşetle biraz daha büyüyormuş.

Otuz ya, önü arkası sağı solu her bir yeri otuz.

Bu yazıyı kendimle ilgili herhangi bir şeyi abartmak amacıyla yazmıyorum, onu da söyleyeyim; zaten çok sevdiğim bazı abilerim ve ablalarım "Sen ne otuzundan bahsediyorsun, kırk diye bir gerçek var." tadında ağzımın ortasına ortasına vurmak için teyakkuzda beklediklerinden dolayı her yaşın bir güzelliği var, herkes bu yollardan geçti / geçiyor vb kabullenmeler kısmında bir sıkıntımız yok şükür :) Sadece ne kadar süreceğini bilmediğim (ama kendi kendime maraz bulma yeteneğim sayesinde inanılmaz uzun süreceğini de öngöremediğim) ömür denen bu yolculuğun yeni bir dönemecine girerken neler hissettiğimi şöyle bir not düşmek istedim. Nihayetinde bu blog da benim not defterim.

Özetle, otuz yani, baya otuz.

:)