Sanırım hayat hep böyle geçecek sevgili okur.
Küçük şeylerin peşinde koşarken büyük (belki de esas?) meseleleri ıskalayarak,
parça parça baş etmeye çalışırken bütünü gözden kaçırarak,
"Teker teker gelin lan!" derken bir anda tek ve tekinsiz kalarak.
parça parça baş etmeye çalışırken bütünü gözden kaçırarak,
"Teker teker gelin lan!" derken bir anda tek ve tekinsiz kalarak.
Yoruldum yahu.
Kafam yoruldu. Düşünmekten öleceğim bir gün.
Bir de...
Sana da oluyor mu, yapmaya kesin niyetlendiğin bir şeyden çark ediveriyor musun bir anda? Daha en başında? Ya da belki tüm yolu kat edip, en sonunda? Son anda? Bir sebep yokken hatta? Sana dayatılmış şeylerin ötesinde, kendi isteğinle ve kendi iyiliğin, keyfin, tadın tuzun için yapmayı düşündüğün şeylerden de vazgeçiyor musun? Sonra kendine kızmakla uğraşmayacak kadar bile umursamaz olabiliyor musun?
Dünyada böyle şeyler var, inanabiliyor musun?
Sahi, o geniş zamanlar ne zaman gelecek?
2 yorum:
böyle bir manzaranın önünde yaşasam pek o kadar darlanmazdım diye düşünüyorum :)
Blogunla bu sabah tanışmış bulunuyorum :) Takipteyim..
Evet bana da oluyor, hem de çok önemli kararlarda bile... Sonradan pişman olduklarım var, olmadıklarım var... Neden olduğunu hiç anlayamadıklarım var... Fazla düşünmek iyi değil, sonra düşünmeden gereken zaman düşünmeyiveriyorsun herhalde, ben en son böyle yorumladım olayı :S
Yorum Gönder