Bilmiyorum siz ne dersiniz ama ben artık adım kadar emin ki; yaşlandıkça ebeveynlerimize dönüşüyoruz! Sadece fiziksel dönüşümden bahsetmiyorum, çünkü bu zaten kaçınılmaz ve çoktan kabullendiğimiz bir durum. Esas bahsettiğim, fiziksel dönüşümün de ötesi; davranışlarını acımasızca eleştirdiğimiz, fikirlerini hararetle çürüttüğümüz, benzememek için inanılmaz bir imtinâ gösterdiğimiz ebeveynlerimizin “tıpkısının aynısı” oluyoruz! Hatta bir kısmımız, “yeterince hayırsız” bir evlât olduysa, ebeveynlerine dönüşmekle kalmayacak, onları mumla aratır hale bile gelebilecektir, başınıza gelirse kulaklarımı rahatlıkla çınlatabilirsiniz :)
Annemizin ya da babamızın (ya da daha fenası ikisinin birden) çok yanlış bulduğumuz davranışlarını biz de sergilemeye başladıysak; zamanında “bu nasıl bir bağnazlık” diye feryat figân ettiğimiz fikirleri aklımıza yatar olduysa; tepkilerimiz, alışkanlıklarımız bizi bile şaşırtan bir andırma sergiliyorsa... Geçmiş olsun! Artık ebeveynlerimize dönüşmüş durumdayız demektir.
Neden ve nasıl oluyor henüz bilemiyorum ama gerçekten oluyor... Yani, oluyormuş, geldi benim de başıma :) Önceden bu kadar göremiyordum kendimde ama geçenlerde evde temizlik yaparken estirdiğim terör, annemin çocukluğumuza nakşolmuş temizlik terörünün aynısıydı ve kardeşimin korku dolu bakışlarını geçtim kendim bile korktum :) Bu enstantaneyle birlikte sana da kötü haberi vermek istedim sevgili okur; kaçış yok, hepimizin başına geliyor, gelecek, hepimiz ebeveynlerimize dönüşeceğiz, önünde ya da sonunda.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder