Ankara'nın Sevdiğim Kahvecileri yazısıyla başladığım kahve yazıları serisine, hayatımın bir diğer olmazsa olmazı kitapları da işin içine soktuğum bir yazıyla devam etmek istiyorum. Özellikle sosyal medyadaki kitaplı kahveli fotoğraf paylaşımlarına dair klişeler, sadece kahveler içildiği ve kitaplar okunmadığı için birçoğumuzu irrite etse de bazılarımızın hayatı gerçekten bu ikili üzerine kurulu. Peki, neden böyle? Kendi açımdan bunu biraz anlatmaya çalışayım.
Öncelikle ben yalnızlığı seven bir insanım. Ama boş durmayı da hiç beceremem, mutlaka fiziken ya da zihnen bir şeylerle uğraşmam, kendimi meşgul etmem lazım. Kitaplar bu konuda benim en büyük yardımcım, bulduğum her fırsatta (kafamın okuduğumu anlamayacak kadar dolu olduğu zamanlar hariç) kitaba sarılmam aslında bu yüzden. Bütünlük duygusu ve ihtiyacı çok yüksek bir insan olduğum için de "gazete, dergi, ne bulursam okurum" kafasında olamıyorum, elime geçeni değil kendi tercih ettiğimi, yani kitap okumayı seviyorum.
Okuma yazmaya ve kitaplara dair merakım küçüklüğümden beri var. Öyle ki henüz okula başlamadan önce elime bir şeyler alıp okur gibi yaptığımı net şekilde hatırlıyorum. Kahveyle olan ilişkimse üniversiteye başladığımda oluşmaya başladı. Aslında bizim evde çay ve özellikle Türk kahvesi çok sevilir ve hala ciddi miktarlarda tüketilir fakat niyeyse ben 18 yaşıma kadar çayı da kahveyi de aramadım. Fakat sonra bana bir haller oldu :) Üniversitede Nescafe üçü bir arada ile başlayan süreç, 12 senenin sonunda şu an "Kahveyi biraz azaltmalısın, bu kadar kafein iyi değil." tavsiyeleri aldığım noktaya gelmiş durumda :)
Peki, daha önce de sorduğum gibi, neden böyle? Yalnızlığa en yakışan içecek kahve bana göre. Zaten bence kahve yalnız içilmeyecekse en fazla iki kişi içilmeli, çünkü kahve ya yalnızlığa yaren olur ya da kişiye özel bir sohbetin kapısını açarak iki kişinin ortak yalnızlığına eşlik etmiş olur. O yüzden biri size kahve içelim mi derse o kıymetli bir şeydir, bilesiniz :) Kahvenin ayrı bir havası, büyüsü var böyle şeylerde.
Böyle yalnızlığa panzehir iki yoldaş olarak kitap ve kahve bir araya geldiği zaman daha da güzel olmaz mı? İşin matematiği kendiliğinden işliyor gibi geliyor bana. Kahve yorgunluk da alır, odak ve motivasyon da sağlar, iki dakika keyif de yaptırır insana. Kahvemi alıp kitabımı da açtım mı hayattan kendime bir zaman dilimi çalmışım gibi hissediyorum. Bu da iyi geliyor. Gerçekten iyi geliyor. Haliyle bir fotoğrafını da çekiveriyorum; çünkü insana iyi gelen, güzel hissettiren zamanları ölümsüzleştirmek ve arşivlemek gerek, zira insan çabuk unutuyor bazı şeyleri.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder